a tale of sorrow

ஒரு துன்ப கீதம் ....

பரவசமாய்க் காற்றில்ஆடி மகிழும் ஓர் கொடுக்காப்புளி மரம் --

அதன் ஓர் கிளை நுனியில் ஊசலாடும் ஓர் சிறு கூடு ..

இரு குரூரமான விழிகள் கூட்டை நெருங்குகின்றன ;

இரக்கமில்லா அவற்றின் அரக்கப் பார்வை கூட்டின்மேற் குவிந்து உறைகின்றது -

பார்வை பறை சாற்றுகின்றது கொடும் எண்ணங்களை --

வஞ்சக விழிகள் விரிந்து கூட்டை நெருங்குகின்றன ;

கூட்டினுள் பார்வையை ஈட்டியாய்ச் செருகுகின்றன-

என்ன கொடுமை இது !

தாய்தந்தைப் பறவைகள் இல்லாதவேளையில் -

கள்ளமற்ற பிஞ்சு இதயங்கள் அச்சத்தில் அருவியாய் அரற்றுகின்றன --

தரையில் எறிந்த மீனாய் நான் துடிக்கின்றேன் -

கொடிய கருவிழிகள் இங்கும் அங்குமாய்ச் சுழல்கின்றன -

அப்பாடா...!

ஓர் நொடி ஊர்கிறது விழிகளின் புரியாத தயக்கத்தில்-

சே .! என்ன நொடி அது !

வஞ்சக விரல்கள் கூம்புகின்றன இடுக்கியாய்-

குஞ்சுகளை வெளியே இழுக்க முயல்கின்றன -

கொடிய உதடுகளோ தாய்ப்பறவையின் மொழி பேசுகின்றன -

பாவிக் கரங்கள் கூட்டினைத் தலைகீழாய்க் கவிழ்த்துக் காலி செய்ய முயல்கின்றன --

முயற்சி தோல்வியடைகிறது -

கரங்கள் பின்வாங்குகின்றன -

ஓர் பெருமூச்சு .." ஓ " !

இதுவரை என்னை அழுத்திக் கொண்டிருந்ததே..அது அடிவயிற்றினின்று விடுதலை பெறுகின்றது !

" கடவுளே ! உனக்கு நன்றி !..அல்ல.அல்ல -

என் நன்றியைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடு ! "-

அதே கரங்கள் மிகுந்த உறுதியுடன் மறுபடி கூட்டை நெருங்குகின்றனவே --

எளிய குஞ்சுகள் உடும்பெனக் கூட்டினுள் ஒட்டிக் கொள்கின்றன -

பரிதாபமாக ஓலமிட்டுக் கரைகின்றன ..கதறி அழுகின்றன !

அந்தோ! தங்கம் கவர்ந்திடத் தளிர்நடைக் குழந்தையின் கழுத்தையே முறிக்கும் மனத்தினன்முன்

வீறிடும் கதறல்கள் என்ன செய்யக் கூடும் ?

கொடிய கரங்கள் கூட்டினைப் பிசாசுபோல் உலுக்குகின்றன ..ஆட்டிக் கலைக்கின்றன -

எனினும் வெற்றி பெறவில்லை -

ஐயோ ..கூடு முழுவதும் கதறல் ஒலி...ஒப்பாரி...ஓலம் !

கதறல்கள் பொங்கும் வெள்ளமாகி எட்டுத் திக்கும் பாய்ந்தோடுகின்றது-

செவிகளில் அலை மோதுகின்றது -

எனினும் யாது செய்வேன் யான் ?

இந்தக் கரங்களின் உரிமையாளன் வலிவு கொண்டவன் -

அன்புச் சொற்களுக்குச் சொற்கதவம் சாத்திவிட்டவன் ;

கருணை கண்டிடாக் குருடன் ..இத்தோட்டமோ இவன் உடைமை --

இப்பொழுது கூட்டின் முடிச்சவிழ்க்கிறான் -

இரு குஞ்சுகளோடு கூட்டினையே இந்த ராவணன் தூக்கிச் செல்கிறான் -

ஓலமிடும் கூட்டோடு மறைந்து விடுகிறான் --

பாவி...! அந்தக் கூட்டிற்குள் என்ன இருக்கும் என்று கவர்ந்து செல்கிறாய் ?

அந்தக் குஞ்சுகள்தான் எப்போதோ ஓலமாய்த் தேய்ந்து ,கண்ணீராய்க் கரைந்து

பய வெம்மையில் ஆவியாகிப் போயிருக்குமே !

" அழுகுரல் எழுப்பும் சிறு குஞ்சுகாள் ! மென் நெஞ்சங்காள் !

சிறகு முளையாச் சிறு இதயங்காள் !

சிறுபோழ்தில் சிறகு முளைத்திடும் உங்கள் உயிர்களுக்கு ,உடல் அவனுள் சமாதி பெருங்கால்- .. ..

ஆண்டவனைக் கெஞ்சித் துதியுங்கள் -

வேண்டாம்..வேண்டவே வேண்டாம் !

அவனை நினைக்கவே வேண்டாம் ..சற்றும் நினையாதீர் அக்கொடியோனை !

எவன் சொன்னான் அவன் எளியோரைக் காப்பான் என்று ?..பொய்.-

எவன் புகன்றான் முறையீடுகளுக்குக் கடவுள் செவி சாய்க்கிறான் என்று ?-பொய் !

அவன் செவியிற் பறை இல்லை !

எவன் மொழிந்தான் அவன் பலசாலி என்று ?--பொய் !

இக்கொடும் மானுடனையே அவனால் வீழ்த்த முடியவில்லையே ?

அழுவதால் ஆய பயன் என்ன? அவன்தான் சென்று விட்டனனே !

குஞ்சுகாள் ! உங்கள் அழுகையின் ஆழம் அவன் மகிழ்வின் ஆரவாரமகின்றதே !

ஆனால் .....

நான் நிற்கிறேன் வாய்மூடி மௌனியாய் இன்னும் இதயம் கசக்கிப் பிழியும்

காட்சிகள் காண்பதற்கே --

[தொடரும் பகுதி-2 ]

----சந்திர கலாதர்